Tekeningen, tekeningen en nog eens tekeningen……haar ontdekkingsreizen, niet alleen naar het fysiek van de dieren, maar ook naar hun zijn. Zoals ze zelf zegt: met de intentie hun wezen vast te leggen.Schilderijen, schilderijen en nog eens schilderijen. Niet van knuffeldieren….ze noemt zichzelf wel eens zo….ja, ze schilderede ooit een kat, een hond…..nee, het moest ‘oerder’.
Elke ochtend als ik wakker word, kijk ik naar een drieluik van Annette: drie portretten van een gnoe met op de achtergrond de goudgele kleur van de savanne. Geschilderd nog voordat zij naar Afrika ging. In 1999 vertrok ze, naar Tanzania, het Serengetipark. Weer op ontdekkingsreis, maar dan wat letterlijker. Ik zie haar zitten, midden in dat weidse landschap.
Wouter Welling beschrijft dat prachtig in het boek:’Annette Splinter schrok niet terug voor de ontmoeting met de oer-natuur, hoe overweldigend de indrukken ook waren. Ze voelde geen behoefte er haar stempel op te zetten, ze was niet op jacht naar trofeeen. Stil bleef ze zitten en liet haar potlood ‘zelfstandig’ over het papier van het schetsboek gaan.’
Na haar reis krijgen haar dierencreaties een Splinteriaanse achtergrond. De achtergrond communiceert met het dier en andersom. Ze krijgen een tekst, een karakter, ze worden personlijker, ze leven.
Dat alles kunt u zien in het prachtige boek Collectie Splinterbeest. Met Annette het middelpunt van deze avond. Het boek is schitterend vormgegeven door Ad van der Kouwe, fraaie grafische ontwerpen op kalk papier van Regine Bosch. Een citaat uit een interview door Fred Balvert, een tekst van Wouter Welling. En er staat een gedicht in van Manuel Kneepkens, dat op deze avond door de dichter zelf zal worden voorgedragen. Je kunt zien dat er echt is samengewerkt.
Splinterbeest, een unieke naam bedacht door Hein, de tweelingbroer van Annette. Een naam die de specialiteit weergeeft van de scheppingen van Annette. Haar dieren, die wij mogen beleven en die, onder andere, dichters weer kunnen inspireren.